اسلام

شمیم بوی محمد

gordahani — Sun, 06 Dec 2009 18:59:50 GMT

شمیم بوی محمد

خورشید چه باشد در طلعت روی محمد

مشک چه داند شمیم بوی محمد

عشق نعره مستانه بزد بر جمله جهان

گیتی به فدای سلسله ی موی محمد

بلال حبشی که پر زنان به اعلی می رفت

بود شرمنده ی خلق و خوی محمد

ای صبای مسکین چو رسی دیارش

بهر سرمه چشم بیار خاک کوی محمد

نا اهلان حقیقت در پس پرده نهان کردند

چو ندیدند روح حقیقت جوی محمد

مهرماه1369

از مناره های نور می ترسند

gordahani — Thu, 03 Dec 2009 06:40:08 GMT

از مناره های نور می ترسند

57 درصد مردم سوئیس به ساخت مناره های مساجد در این کشور رای منفی داده اند.در این کشور 160 مسجد و مرکز اسلامی وجود دارد که 400 هزار مسلمان سوئیسی از آنها استفاده می کنند.این اقدام مردم سوئیس از چند جهت مورد توجه است:

1.نام سوئیس با نام سازمان ملل متحد گره خورده است،اینکه مردم این کشور چنین دیدگاه نسبت به مسلمانان دارند جای نگرانی دارد،هم برای خودشان و هم برای مسلمانان.جایی که مهد حقوق بشر است مردم را بر خلاف منشور سازمان ملل متحد از آزادی عقیده و مذهب و انجام اعمال مذهبی در محدودیت قرار می دهند،درست است که این عمل مردم سوئیس پایبندی آنها را به سکولاریته نشان می دهد اما پرسشی را فرارو قرار می دهد که آیا آنها در مقابل ساخت و نوع بنای کلیسا هم همین کار را می کنند؟ این تناقض مورد اعتراض محافل حقوق بشری قرار گرفته است. رفتار غیر قابل تحمل هلند و دانمارک و آلمان در توهین به رسول الله و کشتن یک زن مسلمان یادمان نرفته است.شکافی میان مسلمانان و اروپاییان روز به روز گسترده تر می شود اما بیشتر از جانب اروپاییان چراکه پس از حوادث 11 سپتامبر اکثریت مسلمانان و مراکز دینی و مجتهدان مسلمان اقدامات تروریستی را محکوم کرده اند و عموم مسلمانان در تاریخ خود صلح جو و آرامش طلب بوده اند.آیا به سادگی فکر می کنیم که اروپایان نمی دانند عموم مسلمانان با تروریست ها فرق می کنند،پس انگیزه آنان از این کار چیست؟

اولريش اشلوئر که از رهبران مخالفت هاي انجام شده با ساخت مناره در سوئيس بوده است، با ابراز خوشحالي از نتايج همه پرسي اظهار داشت؛ من بسيار راضي هستم. وي معتقد است؛ مناره ها سمبل ادعاي برتري اسلام بر مسيحيت هستند، از اين رو از تصميم گيري مردم سوئيس در اين ارتباط بسيار خوشحالم.

آنها داشتن مناره ای را دال بر برتری اسلام بر مسیحیت می دانند،فارغ از هزاران برتری معنوی و اخلاقی که این دین مقدس دارد،به نظر می رسد آنها به تحریک راست گرایان افراطی می ترسند که اسلام در این کشورها فراگیر شود و مسلمانان کنترل نظام های اجتماعی را در آینده در دست گیرند،سبک جدیدی از زندگی فرهنگی در قلب اروپا که تنها به سیاست مربوط نمی شود و قدرت سیاسی جزء کوچکی از آن است.

آنها با این کار خود و کارهایی از این دست سالهاست که به ارزشهای فرهنگی خود پشت پا زده اند،دیر زمانی برای مردم دنیا این احساس وجود داشت که ملل اروپایی در اعمال حقوق بشر نسخه های الگوی بشری هستند.سیاست مداران با قشون کشی های خود به عنوان آوردن ارزشهای دموکراتیک به کشورهای اسلامی لکه ننگی بر دامان ارزشهای خود ریخته بودند،یکی اشان افغانستان است که رئسی جمهوری متقلب را با دبدبه و کبکبه تایید کرده و هر روز به بهانه مقابله با تروریسم هزاران مسلمان را با روشهای حقوق بشری!! می کشند و به زنان مسلمان تجاوز می کنند و خبرنگاران مسلمان و مستقل را که همانند خبرنگاران غربی در حاکمیت سکولاریسم و آن نوع حقوق بشر اروپایی تلاش نمی کنند می کشند و آب از آب تکان نمی خورد. جنایات ضد بشری اسرائیل هم دیده نمی شود.

اما این اقدامات مردم اروپا رفتن فرهنگ سیاستمداران و احزاب به رفتارهای اجتماعی است و نشان می دهد ارزش هایی که اروپاییان پس از سالها مبارزه به خصوص پس از انقلاب فرانسه به دست آورده اند در حال فرو ریزی است. وجود دوگانگی در برخورد با مساله حقوق بشر مهمترین این چالش ها است که مبانی حقوق بشری را تهدید می کند.

داد کلیسا هم درآمده است زیرا اگر مسلمانان آزادی فعالیت های مذهبی را نداشته باشند آینده آنان هم تیره و تار است،هر چند به گزارش خبرگزاري فرانسه، «فليکس گومر» دبيرکل نشست اسقف هاي سوئيس به راديو واتيکان گفت؛ اين ممنوعیت ضربه سنگيني به آزادي و اتحاد مذهبي است.

اما خوبی جامعه اروپایی هم این است که بر خلاف کشورهای اسلامی صدای محافل حقوق بشری شنیده می شود و یک اقلیت می تواند حرف خود را بزند و فریاد اعتراض خود را به گوش جهانیان برساند.

2.این امر برای مسلمانان سوئیس و جهان نگران کننده است زیرا نشان می دهد هنوز راه زیادی در پیش است تا اروپاییان به مسلمانان اعتماد کنند و جامعه اروپایی آنها را در قلب خود بپذیرد.البته این امر برای دو دین اسلام و مسیحیت که هر دو مدعای سعادت انسان را دارند رقابت آفرین است و این در ذات خود طبیعی است اما اینک باید گفت اسلام یا به اندازه کافی معرفی نشده است و یا ملل اروپایی تحت تاثیر اخباری قرار می گیرند که چهره ی اسلام را در آن کشورها به عنوان خشونت و رفتارهای غیر انسانی با زنان و دیکتاتوری نشان می دهد و با توجه به قدرت روز افزون رسانه ها فهمی خاطی در ذهن آنها شکل گرفته است.رفتارهای حاکمان مسلمان هم با مسلمانان در کشورهای خود چنگی به دل نمی زند.

اما که مسلمانان باید با همان مشی آرام خود پیش روند که مقتضای دین و دعوت اسلامی است.دینی که از آنان می خواهد در نشر دین الگوهای کلامی و رفتاری را در بین خود تقویت کنند و با استواری زبان و کردار خود مناره ای برای دعوت دینی گردند،چه باک اگر مساجد مناره نداشته باشد،این که وحی منزل نیست.

مسلمانان نقاط دیگر هم از برادران مسلمان خود در اروپا حمایت های معنوی و.. را دریغ نکنند تا آنان در جامعه جاهلی آنجا احساس غربت نکنند و با سرفرازی زندگی کنند.

حاکمان مسلمان هم رفتارهای خود را با مسلمانان اصلاح کنند ،که دنیا به ما نگاه می کند،که اگر چنین نکنند از رحمت الهی به دور خواهند بود و خداوند در روز واپسین از آنها بازخواست خواهد نمود،حسابی سخت که :

ان بطش ربک لشدید. انه هو یبدی و یعید . و هو الغفور الودود.ذو العرش المجید.فعال لما یرید.

اندر اخلاق سیاستمداران

gordahani — Tue, 01 Dec 2009 15:12:59 GMT

اندر اخلاق سیاستمداران

سایت وزین دعوت و اصلاح یکی از مطالب این حقیر را منتشر کرده است که جهت استفاده ی خوانندگان این وبلاگ ایضا درج می شود.

دستیابی به قدرت برای اداره امور مسلمانان امری بسیار مهم و حیاتی است همانگونه که آمده است خداوند به وجود حاکم کاری می‌کند که به قرآن نمی‌کند. زیرا قرآن متن مکتوب نظری است و حاکم به قرآن بعد عملی کردن امر و دستور رب العالمین است. حاکمان خلیفه خداوند در روی زمین‌اند و اولین و مهمترین بعد وجودیشان آنگونه که از کلام رب می‌آید کرامت مخصوص آنها به واسطه توانایی‌های خاصی است که آنها را می‌توان در علم و امانت جمع کرد. حاکمان چون خلیفه خدایند بسیار بجا است که در خودشناسی خویش به این امر توجه دارند که:

1. قدرت مطلق هستی خداوند است و ملکوت آسمانها و زمین از آن اوست:«وَتَبَارَکَ الَّذِی لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَعِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ» (زخرف/85)
2. حرف اول و آخر را خداوند می‌زند: «هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآَخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ» (حدید/3)
3. خداوند به هرکسی از بندگانش که از او راضی باشد رهبری را می‌بخشد به‌گونه‌ای که قلوب مردم را به سویش مایل می‌کند تا او را برگزینند و هر کس را که بخواهد از چشم مردم می‌اندازد: «قُلِ اللَّهُمَّ مَالِکَ الْمُلْکِ تُؤْتِی الْمُلْکَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْکَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِیَدِکَ الْخَیْرُ إِنَّکَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ» (آل عمران/26).
4. به هیچ حاکمی این حق داده نشده است که با استبداد دینی و فاشیستی باعث شود که اربابگری رواج یابد: «قُلْ یَا أَهْلَ الْکِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى کَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَیْنَنَا وَبَیْنَکُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِکَ بِهِ شَیْئًا وَلَا یَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ» (آل عمران/64)
5. مردم نباید حاکمان خود را کورکورانه برگزینند: «یَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوهُهُمْ فِی النَّارِ یَقُولُونَ یَا لَیْتَنَا أَطَعْنَا اللَّهَ وَأَطَعْنَا الرَّسُولَا وَقَالُوا رَبَّنَا إِنَّا أَطَعْنَا سَادَتَنَا وَکُبَرَاءَنَا فَأَضَلُّونَا السَّبِیلَا» (احزاب/66-67)
6. روابط حاکم و خدا و مردم در سه ضلع حاکمیت انحصاری خداوند، حکم به امر خدا و مدیریت و رهبری دسته‌جمعی مردم بر مبنای قاعده‌ی شورا تعریف می‌شود: حاکم بر اساس هوای نفس سخن نمی‌گوید: «وَمَا یَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحَى» (نجم/2-3) ملت هم مؤمن، متقی و مخلص در عمل هستند و بر اساس ایمان و تقوا و احسان عمل می‌نمایند.
7. خلافت و امانت جز به خودمختاری و خودگردانی محدود موقت انسانها بر خودشان معنا ندارد؛ زیرا امانت و خلافت به چیزهایی تعلق می‌گیرد که اعطا کننده از آنچه در تصرف و تسلط خود دارد برای منظور و مدتی که تشخیص داده است به کسی یا کسانی واگذار می‌کند. پس شایسته نیست که مردم را به چیزی مجبور کرد و آزادی انتخابشان را محدود کرد، زیرا در آن صورت نااهلان بر سر کار می‌آیند: «إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَکَمْتُمْ بَیْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا یَعِظُکُمْ بِهِ إِنَّ اللَّهَ کَانَ سَمِیعًا بَصِیرًا» (نساء/58)
8. حاکمیت اسلامی یک حکومت مدنی است که بر مبنای رأی، انتخابات و شورا قرار گرفته است و رؤسای جمهور بر اساس قوت و امانت یا تخصص و تقوا انتخاب می‌شوند.
9. حاکمیت اسلامی حکومت قانون است و دارای قانون اساسی و فرعی است، قوانینی که از قرآن و سنت رسول خدا گرفته شده‌اند و به همه‌ی عرصه‌های عقیدتی، عبادی، اخلاقی، معاملات، روابط خانوادگی و اجتماعی و قضایی و بین‌المللی مربوط می‌شوند.
10. و اما حاکم اسلامی: دو چهره و دورو نیست. برای رسیدن به حق راه باطل را در پیش نمی‌گیرد. فلسفه‌ی ماکیاولیستی را مردود می‌شمارد. به رواج پاکی در همه چیز اقدام می‌کند. زمینه‌ساز عدالت و دادگری است.
با همه مردم بدون تبعیض برخورد می‌کند. وفادار و امین است و به هیچ چیز یا کس خیانت و غش روا نمی‌دارد.
صداقت و راستی را گسترش می‌دهد. نه تنها در زمان صلح که در زمان جنگ از ارزشهای اخلاقی فروگذار نیست. دیگران را کوچک نمی‌شمارد. به نصیحت گوش داده‌ و آن را می‌پذیرد. خود را ولی‌نعمت مردم نمی‌داند؛ بلکه هر کاری که برای مردم انجام می‌دهد آن را وظیفه و ادای حقوق [مردم] بر می‌شمارد. خود را مقدس و بی‌عیب نمی‌داند. دنبال کارهای شگفت و خلاف عادت نیست تا همگان به او نگاه کنند. لاف‌زن و خودستا نیست. تلاش می‌کند که با رواج دادن آزادیها، قدرت سیاسی خود را محدود کند تا خدای نکرده به دام ظلم کردن نیفتد. هر حاکمی که دروغ بگوید نمی‌تواند عادل باشد؛ زیرا عدالت دو عنصر دارد: صدق یا درست‌دانی و دوم درستکاری یا به عبارت دیگر علم و تقوا. عدالت تنها در صورتی محقق می‌شود که مکانیسمی باشد که حق و راستی بیان شود و در غیر این صورت ظلم رواج می‌یابد ولو اینکه شعار عدالت داده شود.

نگاه کنید به:

1. قرآن کریم
2. بازرگان مهندس مهدی، پادشاهی خدا؛ شرکت سهامی انتشار، چاپ اول 1377.
3. قرضاوی دکتر یوسف، فقه سیاسی؛ ترجمه‌ی عبدالعزیز سلیمی، نشر احسان، چاپ اول1379.
4. هلالی دکتر مجدی، بت را بشکن؛ ترجمه‌ی مجتبی دوروزی، نشر احسان، چاپ اول1386.
5. سروش عبدالکریم، ادب قدرت، ادب عدالت؛ مؤسسه‌ی فرهنگی صراط، چاپ اول1386.

عید بر عاشقان مبارک

gordahani — Thu, 26 Nov 2009 06:16:23 GMT

عید بر عاشقان مبارک

امروز روز عرفه است و یا شاید هم فردا،روزی که بندگان مقرب خداوند در این روز روزه اند تا خداوند را بهتر بشناسند و رب العالمین هم میزان محبت بندگانش را نسبت به خود بسنجد.

عید قربان هم می آید تا بار دیگر ابراهیم نیای توحید،اسماعیل ذبیح الله و هاجر مادر سختی در اذهان تازه شوند،طواف و خانه عتیق،شور و حال زوار آن خانه که درگاه لبیک است و کران تا بیکران پخش می شود.

آنها که آنجایند چه حالی دارند..آیا روحشان به پرواز در نیامده است.

دبیرکل جماعت دعوت و اصلاح ایران طی پیامی این روز فرخنده را به همه برادران و خواهران ایمانی و ملت سرفراز ایران تبریک گفته است.متن این پیام که در سایت رسمی جماعت درج شده است از قرار زیر است:

متن پیام دبیركل جماعت دعوت و اصلاح یران به مناسبت عید سعید قربان

بسم الله الرحمن الرحیم

ذی‌الحجة الحرام، ماه قهرمان یكتاپرستی، ابراهیم خلیل و ماه نماد همیشه جاوید تسلیم مطلق در برابر فرمان الهی، اسماعیل ذبیح و ماه معمار معانی حیاتبخش و انسان ساز خطبة الوداع، محمد مصطفی – صلوات الله و سلامه علیهم اجمعین – فرا رسید و صد‌ها هزار مسلمان شیفته و دلداده به منظور تعظیم شعائر الهی و دوباره زیستن همه این خاطره‌های مبارك و ده‌ها خاطره و درس و اندرز نیكان و پاكان و برگزیدگان، راهی دیار مقدس شدند‌، تا اجابت مكرر دعای جاودانه خلیل خداوند از فرازنای تاریخ‌، دگر‌باره بشریت را مسحور خود گرداند كه‌:

"...فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَیهِمْ..." [إبراهیم/37]

و ماه كعبه، نماد آرمان مشترك امت اسلامی و محور یگانگی، مساوات و یكرنگی پیروان محمد، كه همه را از حاكم ومحكوم وفقیر و غنی و پیر و جوان بر طبق آیین پاك و شریعت جاویدان آخرین برگزیده خداوند ذو‌الجلال‌، به دور خود می‌گرداند تا نه فقط برون‌ها و ظواهر از همه نوع نشانه های تفاخر و تمایز مادی پاك گردند، بلكه زبان‌ها نیز به ذكر یكسان و هماهنگ یكتا پرستی و فرمانبرداری مزین گردند كه :

"لبیك الهم لبیك، لبیك لا شریك لك لبیك، إن الحمد و النعمة لك و الملك، لاشریك لك"

و درنهایت درون‌ها و قلب‌ها حول محور حبل متین الهی الفت گیرند كه :

" وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا... فَأَلَّفَ بَینَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً..." [آل‌عمران/103]

و همه بیاموزند و باور كنند كه:

" وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ..."[حجرات/13]

یكی از ارزنده‌ترین درسهای این ایام و این مناسك، تأكید بر حرمت خون مسلمان و پاسداشت حق حیات كریمانه انسانی است چه آنجا كه خداوند علیم، پس از آن امتحان تاریخی و افتخارآفرین، فدیه‌ای برای خون اسماعیل قرار می‌دهد و چه آنجا كه محمد مصطفی–صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم– در خطبة‌الوداع مردمان را مخاطب قرار می‌دهد كه:

"یا أیها الناس أی یوم هذا؟ قالوا: یوم حرام. قال: أی بلد هذا؟ قالوا: بلد حرام. قال: فأی شهر هذا؟ قالوا: شهر حرام. قال: فإن دماءُكم و اموالُكم و اعراضكم علیكم حرام كحرمة یومكم هذا فی بلدكم هذا فی شهركم هذا...[صحیح بخاری/حدیث1739، ص304 – دار ابن‌حزم]

ای مردم! امروز چه روزی است؟ عرض كردند: روز حرام. فرمود این سرزمین چه سرزمینی است؟ گفتند: سرزمین حرام. فرمود: این ماه چه ماهی است؟ گفتند : ماه حرام. فرمود: پس همانا خون‌ها و مال‌ها و آبروی شما بر یكدیگر حرام است، همانند حرمت این روز شما در این سرزمین شما در این ماه شما."

امروزه متأسفانه این حرمت در پاره‌هایی از سرزمین مسلمانان پاس داشته نمی‌شود. دست‌اندازی به حق حیات مسلمانان با هر انگیزه و بهانه‌ای، به جز آنچه در صریح كتاب و صحیح سنت آمده است‌، گناهی بزرگ و نابخشودنی و به مثابه تعرض به حق حیات بشریت است كه‌:

"...أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَیرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِی الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِیعاً..." [مائدة/32]

"وَ مَنْ یقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِیها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَیهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِیماً" [نساء/93]

به راستی شگفت‌انگیز است در شرایطی كه برخی زمامداران مسلمان‌، با دولت‌هایی كه دست‌هایشان بارها به خون مسلمین آلوده شده است، باب گفتگو و مذاكره و تفاهم می‌گشایند، با ملت‌های خود یا احیاناً كشورهای مسلمان حاضر به گفتگو و حل و فصل مسالمت‌آمیز منازعات نیستند.

برادران و خواهران گرامی، هم‌میهنان ارجمند!

عید سعید قربان مبارکباد.

شایسته است این ایام و لحظات گرانقدر را برای یادآوری این مفاهیم ارزنده واین رخدادهای عظیم مغتنم بدانیم و هرچه بیشتر بیاموزیم و بیش از آن هم عمل كنیم. سعی كنیم همزمان با وقوف حجاج در عرفات، نهمین روز ذی‌الحجه را با روزه‌داری‌ و مناجات به درگاه خداوند سپری كنیم و از ذات ذوالجلالش بخواهیم:

پروردگارا! مسلمانانی را كه عزم ادی مناسك حج، در سرزمین وحی حضور یافته‌اند، توفیق به جی آوردن حج مقبول عنیت و دعاهی آنان را در حق مسلمین اجابت فرما و وحدت و اخوت و صفا و امنیت را به امت اسلامی ارزانی دار!

ای خدای مهربان! دنیای وجودمان را چنان وسعتی از شناخت خودت ارزانی فرما که نشانه‌های پیدا و پنهان حضورت در همه هستی را با همه جانمان درک کنیم تا مگر ابراهیم‌آسا تمام اسماعیل‌هایی را که خود در اوج ناباوری و نداشتن بر ما عطا فرمودی، در صراط رضایت تو فدا کنیم، شاید از زمزه مومنان قرار گیریم!

ای خدای کعبه!چنان توفیقی بر ما هدیت کن تا آزمونهای بزرگی را که در گردنه های سخت زندگی بدانها دچار می شویم، سربلند و سرافراز پشت سر نهیم و چون " نیکوکاران به غایت" در منتهای رحمت و مهربانی خود بر ما سلام و درود بی پایان فرستی!

ذوالجلالا! تار و پود وجودمان عجین با خواهش از تو خواستن است. به شکرانه منتی که ما را به سرافرازی از آزمونهای سخت مفتخر می کنی، برکات اسحاق گونه ات را بر جان و مالمان ارزانی دار و ما را چون بندگان مخلص ات، شادی و شادابی جاودان ایمان و بندگی نصیب فرما!

ای خداوند مهربان! بر پیام آوران ایمان و عدالت و استقامت درود فرست. همانا تو مومنان و محسنین و مرسلین را بهترین کفایتی!

پروردگارا! غربت حزن‌انگیز قدس شریف و مسجدالاقصی را پایان ده و ما را وسیله این آزادی قرار بده!

آمین یا رب‌العالمین

الله اكبر و لله الحمد

عبدالرحمن پیرانی

4/9/88

بنده درگاه حق

gordahani — Wed, 25 Nov 2009 11:03:41 GMT

بنده درگاه حق

مرا عهدیست که تا جان در بدن دارم

به سوی کردگار آسمانها سجده آرم

مزد و پاداشی نمی خواهم ز رب

خلافم را ببخشد کز گنه من زیر بارم

میدان سعادت کوی مستان شد

من در شقاوتهای نفسم جلوه دارم

گلها به نام عشق می گردد پرشکوفه

وین عشق الهی را من ندارم

گوهر فروش داند طلای ناب را

در قیاس گهرها من طلایی بی عیارم

گفتا غفور بنده ی درگه بشو

گفتم چاکرم بر آستان کردگارم

دریچه ای به جهان روایت

gordahani — Thu, 19 Nov 2009 19:00:18 GMT

دریچه ای به جهان روایت

انسان در جستجوی فهم حقیقت جهان هستی مدام در جستجوی راهی است که بتواند ساده تر به این شناخت دست یابد.

کتابها پنجره هایی به جهان ما هستند که با خوانش آنها دنیا و آخرت خود را می شناسیم و رفتارهای خود را به سامان می کنیم.

آن قدیم ها-25 سال پیش تا زمانی که یادم دارم در روستا کتابخانه ای بود که از آنجا کتاب امانت می گرفتیم و پس از یک هفته آن را پس می دادیم.حال که به آن زمان نگاه می کنم حضور کانون فکری کودکان و نوجوانان را احساس می کنم،مجموعه دانش که از آب و کوه و اقیانوس و کهکشان به ما اطلاعات می داد،داستانهای ملل و مثنوی همراه ما بود.

اعتبارات اداری آنهم برای اداره ای مثل آموزش و پرورش همیشه محدود بوده است و اولین قشری هم که با کتاب برخورد می کند دانش آموز است،دانش آموزانی که ما می خواهیم جهان بینش آنان از محیط کوچک روستا فراتر رود و دنیا را بشناسند،به خصوص جهانی که امروز فوق العاده کوچک شده است.

اما آن روستای کوچک دیروز که زمانی به جز رادیو رسانه ی دیگری نداشت و بزرگترها با آن فقط اخبار گوش می کردند اینک تا حدی با گذشته فرق کرده است.مردم تلویزیونهای داخلی و خارجی را نگاه می کنند و کودک ما با دیدن کارتونهای دنیا سپری می کند. کتابخانه ی مدرسه همچنان کوچک مانده است.

فرهنگ مطالعه و سرانه آن در کل جامعه کم شده است،این اتفاق برای بزرگترها که الگوی کودکان ما هستند چنین است حال تکلیف آن بچه ها معلوم است.

دنیایی داریم که کتابهای الکترونیک کم کم جای پا باز می کنند و شرکت هایی مانند نوک و کیندل و سونی با فروش بوک ریدرهای جیبی امکان خوانش و خرید 1500 کتاب را در 2 گیگابایت حافظه فراهم می کنند. حتی می‌شود با افزودن یک کارت حافظه، ۱۷۵۰۰ کتاب را با خود همراه داشت.

کتاب‌خوان الکترونیک سبک و قابل حمل هستند و از آنجا که از فناوری‌ای به نام E Ink استفاده می‌کنند، با یک بار شارژ می‌توان هزاران صفحه کتاب را با آنها خواند، بدون آنکه نیاز به شارژ مجدد باشد. به همین علت، آسودگی و رفاهی که کتاب‌خوان‌های الکترونیک به ارمغان می‌آورند، قابل مقایسه با خواندن کتاب الکترونیک در لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای دستی و یا آیفون نیست.

کسی چه می‌داند، شاید به زودی شاهد کتاب‌های الکترونیک باشیم که بیشتر تداعی‌کننده فرمت فیزیکی کتاب‌های کاغذی باشند، مثلا بشود به صورت مجازی یا حتی واقعی صفحات آنها را ورق زد و در این حین، صدای ورق خوردن آنها به گوش برسد!

اما به تازگی چاپگر ویژه‌ای به نام Espresso Book Machine ساخته شده است که می‌تواند با دسترسی به دو میلون کتاب کتاب‌خانه گوگل، هر کتابی را که مشتری درخواست کند، در کوتاه‌ترین زمان چاپ و صحافی کند و در اختیارش قرار دهد. این وسیله می‌تواند در هر دقیقه ۱۴۵ صفحه پرینت بگیرد و هزینه تمام‌شده هر صفحه، تنها معادل یک سنت خواهد بود!

این چاپگر ویژه ۱۰۰ هزار دلاری، هم‌اکنون تنها در مراکز محدودی حضور دارد. اما تصور کنید که با رواج این فناوری، شاهد چه انقلابی در توزیع کتاب خوهیم بود! در آن صورت، شاید همانند خودپردازها یا ATM‌ها، در خیابان‌ها و در جلوی کتاب‌فروشی‌های، باجه‌هایی را ببینیم که بتوان به راحتی به کمک آنها کتاب‌ تحویل گرفت. در چنان روزی دیگر چیزی به نام کتاب نایاب، وجود خارجی نخواهد داشت. هزینه انتقال کتاب به صفر خواهد رسید و همزمان با رونمایی از هر کتاب، در همه نقاط دنیا، کتاب قابل خریداری شدن خواهد بود.

این آخرین وضعیت بازار کتاب در دنیاست.دنیایی که همانگونه که اشاره شد کوچک و کم هزینه شده است.

اما چشم را از دنیا بر می گیریم و به خودمان نگاه می کنیم.در همین هفته ی کتاب داستان زیبایی از مثنوی مولانا دیدم که با دید تربیتی برای کودکان و نوجوانان چاپ شده بود.مجموعه ی 4 جلدی آن 19600 تومان می شد که گمان نکنم با وضع نامناسب اقتصادی جامعه ما خانواده ی شهری راضی شود این مبلغ را بپردازد چه برسد به آن خانواده ی روستایی که غم نان دارد و به زحمت قادر است شکم دانش آموز را سیر کند.

همانگونه که اشاره کردم اعتبار آموزش و پرورش هم به اندازه کافی نیست تا کتابخانه ی مدرسه را تجهیز کند.

سازمان های غیر دولتی یا NGO ها وجود ندارند یا هم اگر باشند در این حوزه کم هستند.

پس چه باید کرد تا این همه عقب نباشیم؟ نسل فردای ما همیشه تابع فرهنگ سلطه نباشد که شب و روز از ماهواره چیزهایی را یاد بگیرد که عملا با فرهنگ ملی و اسلامی ما جور نیست.

ما معمولا عادت داریم که تقصیرها را گردن این و آن بیندازیم و بگوییم که فلان و بهمان کار نکرده اند ،اما این مشکلی را حل نمی کند .مهم این است خود من یا شما که این مطلب را می خوانیم چه کاری می توانیم انجام دهیم تا فروغ مطالعه خاموش نشود و بسیار بخوانیم و کاری کنیم که اطرافیان ما نیاز پیدا کنند که بیشتر بخوانند.

1.نیاز و استعداد خود و اطرافیان خود را کشف کنیم و این نیاز را به آنها بشناسانیم.

2.کتاب مرتبط با نیاز و استعداد هر کس را به او معرفی کنیم تا بخواند.

3.زمان مناسبی برای مطالعه یک کتاب در نظر بگیریم تا از زمان عقب نیفتیم.

4.از میان صدقه روزانه یا ماهانه ی خود سهمی برای خرید و اهدای کتاب به کتابخانه های مدارس اختصاص دهیم.

5.تا می توانیم کتابخانه تاسیس کنیم و خیرین کتابخانه ساز را تشویق کنیم.

6.کتابهای معمولی و الکترونیک را به دوستان خود هدیه دهیم.

7.از خواندن زیادی روزنامه ها و مجلات پرهیز کنیم و بدانیم که کتاب مهمتر از روزنامه و مجله است زیرا کتاب اندیشه ها را انتقال می دهد و روزنامه ها روزمره ها را.

8.از تماشای زیاد تلویزیون پرهیز کنیم زیرا ما را سطحی بار می آورد.

9.کتابهایی مناسب سن کودکان خود تهیه کنیم و آنها را با کتاب اخت کنیم.

_________________________________________________

منابع:

Read/WriteWeb

و نیویورک ‌تایمز

خدا را دوست می داریم یا نه؟

gordahani — Tue, 17 Nov 2009 14:41:05 GMT

خدا را دوست می داریم یا نه؟

وقتی یک نفر را دوست داریم چه اتفاقی می افتد..

هرچند یک نفر را بیشتر دوست داشته باشیم می ترسیم.ترسی ناشی از این احساس که بزودی و هر آن ممکن است او را از دست دهیم. یا ممکن است کاری کنیم که از ما ناراحت شود.وقتی برای ما کاری انجام دهد صد بار از او تشکر می کنیم. وقتی کاری برای او انجام می دهیم چنان دقت می کنیم که مبادا خدای ناکرده مورد رضایت دوستمان قرار نگیرد. وقتی کسی در مورد دوستمان بد بگوید از او خوشمان نمی آید،وقتی نفری از خوبی های دوستمان بگوید فوق العاده به او احترام می گذاریم.

نظرمان در مورد دوستی با خدا چیست؟

آیا می ترسیم که خداوند را از دست بدهیم؟ یا نگران این هستیم که از ما نا راضی می شود؟

در مقابل نعمت هایی که قابل شمارش نیست روزی،هفته ای و یا ماهی چند بار از او قدردانی می کنیم؟

میزان احسان و اتقان ما در انجام دادن کارهایی که از ما خواسته است چقدر است؟

آن همه دشمن خدا روز و شب بد او را می گویند آیا در دل خودمان از آنها بدمان می آید؟آیا برای افت دشمنان خدا کاری می کنیم؟

چه احساسی در برابر دوستان خدا داریم؟ کسانی که روز و شب مشغول کار خدا و ذکر و اندیشه در مورد خدا هستند؟آیا آنها را دوست داریم؟ سعی می کنیم با آنها رفیق شویم؟

آینه ای در مقابل ماست تا با آن خود را ببینیم، نه خود بینی بلکه دیدن خود تا میزان تعامل خود را با خداوند بسنجیم.

خداوند که ما را بسیار دوست دارد.آیا قدردان این دوستی او هستیم؟خدایی که هر چه در زمین و آسمان است برای ما آفریده است و ما را برای خود.

خدایی که آن قدر بزرگ است که درجه ما را از فرشتگان بالاتر برده است.

خدایی که آن قدر بخشنده است که نعمت هایی را برای ما آماده کرده است که نه فکرش را کرده ایم،نه دیده ایم و نه چیزی در مورد آنها شنیده ایم،حیاتی جاودانی همراه با بهترین بندگان خدا.

با این تفاصیل تعامل ما با خداوند چگونه است؟

تهدید دیگران،تحدید خود

gordahani — Tue, 10 Nov 2009 07:42:28 GMT

تهدید دیگران،تحدید خود

یکی از صفات بد اخلاقی آن است که انسان برادر ایمانی و مسلمان خود را تهدید کند و برای او خط و نشان بکشد.اسلحه خود را به طرف او بگیرد و به اشکال مختلف با پیام و کلام حرفهایی بزند که او احساس کند از طرف مقابل ممکن است به او صدمه ای برسد.هرچه حجم نفرات و تهدیدات بزرگتر باشد عوارض بیشتری حادث می شود.

کسی که احساس کند همیشه تهدیدی از سوی شما او را نشانه گرفته است برای محافظت خود اقداماتی انجام می دهد:

1.در فکر تهیه ابزار دفاع از خود می افتد تا بتواند در هنگام مقتضی حمله شما را دفع کند.

2.به همه می گوید که شما خطرناک هستید بنابراین دیگر کسی به شما از نظر امنیتی اعتماد نمی کند.

3.تلاش می کند از امکانات تبلیغی مناسب برای محدود تر ساختن شما و دوستان شما استفاده کند.

4.عده ای دیگر را وا می دارد که برای پیشگیری شما را از سر راه بردارد.

5.بساط تهدید،غیبت،دروغگویی ،تهمت،درشت نمایی واقعیت ها و..گسترش پیدا می کند.

6.اوقاتی که باید صرف تعاون و همکاری میان گروههایی از جامعه شود صرف معصیت و بزهکاری می گردد.

7.باعث اتلاف نیروهای جامعه می شود.

8.مدتها زمان می برد تا چهره ی مثبتی از شما دوباره در اذهان نقش ببندد.

به نظر می رسد که منیت های بشر تمامی ندارد،او غافل از این است که قدرتی مافوق قدرتها وجود دارد که او تحت کنترل اوست و عده ای از مردم را به وسیله عده دیگر دفع می کند تا اماکن مقدس و انسانهای مظلوم به حقی که شایسته آنند برسند.

زبان تهدید زبان ضعف است،زبان قلدری زبان ناتوانی است،زبان کم آوردن منطق و علم است،زبان شرک آلودی است که قدرت خود را فوق قدرت خداوند قادر متعال می بیند که همیشه در کمین ظالمان است،خدایی که از حق بندگان خدا نمی گذرد،همان خدایی که جهنم سوزان را برای ظالمان آماده کرده است.

جامعه برای رشد استعدادهای خود به آرامش نیاز دارد،آرامشی که از مستلزمات حقوق عباد است.هیچ کس حق ندارد و نباید مردم را تهدید کند،چه به بمب گذاری،چه به اسلحه کشی و چه به تبلیغات رسانه ای و... .چنین افرادی خود را منفور خداوند و خلق می کنند.این افراد روز بروز خود را ایزوله و دور از مردم می کنند،مسلم است که مردم کسی را که با زبان تهدید و زور با آنها سخن می گوید دوست ندارند و اگر کسی چنین کند باید از دعای مظلومان بترسد که میان دعای آنان و خداوند هیچ حجابی نیست.

به امید جامعه و جهانی عاری از خشونت و سنگدلی و سرشار از محبت و دوست داشتن.

بازتولید انسان

gordahani — Sun, 01 Nov 2009 19:04:20 GMT

بازتولید انسان

انسان که جنینی کوچک در شکم مادر است چقدر تنهاست،او در تاریکی های شکم و رحم دست و پا می زند و برای گریز از این تنهایی 9ماه و ده روز را لحظه شماری می کند که از شکم بیرون بپرد.این اتفاق می افتد ومادر که او را به آغوش می کشد گمان می کند همه ی دنیا را به او داده اند.این هم می گذرد و مگر قرار است نگذرد،کودکی،نوجوانی و جوانی و دوباره آن احساس جنینی به سراغش می آید که تنهاست و اگر خودش باشد فوق العاده تنهاست،پس برای فرار از تنهایی ازدواج می کند.مدتی که گذشت احساس می کنند که زندگیشان چقدر بی روح و به اصطلاح اجاقشان کور است،پس به فکر بچه دار شدن می افتند و بچه میوه انسان است،محصولی مشترک از دو انسان که وقتی به او نگاه می کنی خودت را در او می بینی،انگار که این نگاه به خود و رسیدن به خود است که زندگی او را معنا می بخشد.فرزندان بزرگ می شوند و خانه را ترک می کنند و باز انسان تنها می شود و خوره تنهایی به جانش می افتد. تا اینجا حجم نگاه او بیشتر مادی بوده است البته نه اینکه هیچ رابطه ای غیر از این نبوده است.باز اوست و تنهایی های پیش رو و اینکه با هر بیماریی مرگ را احساس می کند مرگی که او را به قبری می برد که فوق العاده تنهاست،دیگر هیچ انسانی در کنار او نیست که همدم او باشد.این نیز می گذرد و قیامت برپا می شود،قیامتی که در آن مرد از برادرش،از پدر و مادرش،از همسر و فرزندش فرار می کند و حاضر است برای نجات خود قوم و قبیله اش را فدا کند.این دیگر اوج تنهایی است.

اگر زبانم لال در جهنم سوزان بیفتد دیگر شدیدا تنهاست،نه دوستی،نه محیط آشنایی و نه خدایی که همین نزدیکها بود و او را ندید.تنهایی که بی پایان است،جهنم تصویر تنهایی بی پایان انسان است.حالا برخی همین دنیایشان جهنم است.

مگر این همان انسان نیست که انس می داد،انیس تنهاست.

..و این حکایت برای بسیاری از انسانها رخ می دهد،آنها از سپیدم تاریخ خود تا ناکجای هستی تنهایی خویش را بر کول خود حمل می کنند.

چه باید کرد تا انسان تنها نباشد؟

همدمی و مونسی که او را شاد کند و احساس ارزشمندی که سرتاپای او را غرق سرور کند.در هر لحظه ای از عمرش او را در بر گیرد و آنقدر بزرگ باشد که انسان را بزرگ نگه دارد.

این احساس ارزشمند هر چه بزرگتر باشد معنایی که زندگی او می گیرد بزرگتر خواهد بود.

براستی این احساس شگرف که همیشه در کنار انسان است چیست؟

جواب این پرسش دهشتناک خداوند است،خدا و کار برای خدا..این است که همیشه با ماست و نه در رحم مادر و نه در جوانی و نه در پیری و نه در آن دنیا هیچ گاه انسان را ترک نمی کند وهمیشه همراه انسان است. به هر میزان که رابطه اش با او ضعیف تر می گردد تنهاتر می شود و هر چه این رابطه محکمتر باشد خداوند بیشتر در کنار او می ماند.

حالا خدا به او انگیزه می دهد،کار می کند،می خوابد،تفریح می کند و زندگی می کند،از هر کس و هر چیز که دلش گرفت و احساس تنهایی او را در بر گرفت به او رو می آورد،از زنش،از خانواده اش،از جامعه اش و هر چی که فکرش را بکنید.

او با نور خدا می بیند و با نور خدا راه می رود.او دیگر انسان تنها نیست بلکه انسان مومن است و دائم الذکر است.

اتفاق دیگر و جالبی می افتد،او برای خوشنودی خداوند و رضایت او فوق العاده مثبت اندیش می شود،روحش از تنگناها کنده می شود و تا اوج آسمانها صعود می کند.

همه هستی با او دوست می شود،چون همه ی هستی مال دوست اوست و او دوستی اش را در گوش هستی جار می زند،کوه و دشت و صحرا و ..با او دوست می شود،او هم همه چیز را دوست دارد و با همه ی اشیا مهربان است.

دوستی او با خداوند شق دیگری هم می یابد.ایمانش او را به کار و عمل درست می کشاند،او معدن خیر می شود و دست همه را می گیرد و همه دست در دست او می گذارند.

همه او را دوست دارند.البته که انسانهای جهنمی که فطرتشان با ظلم آلوده شده است او را دوست ندارند و او باید در برابرشان صبر کند تا کار مهمش را انجام دهد،از جان و مال و آبرو و خونش مایه می گذارد.

فطوبا لنا فی دیار الخلود..بهشت از آن ماست در سرزمین جاودانه.

او میراثی را که از خداوند گرفته است دست به دست پخش می کند ،ایمانش را و عملش را،او خیر توزیع می کند .او مردم را دعوت می دهد.

او ایمان و عمل صالح را بازتولید می کند،او جوهر و عصاره انسان را بازتولید می کند.او انسانهایی را تربیت می کند که ایمان و عمل صالح را تا ادامه تاریخ امتداد می بخشد.

او هرگز نمی میرد وبلکه تا همیشه زنده است و تا همیشه مردان و زنانی می آیند که او در اخلاق و منش آنها نقش داشته است..

چه کار ارزشمندی و چه انسان بزرگی..انسانی انسان ساز!

برای انسان شدن تجربیات خود را به اشتراک می گذاریم و همنوعان خود را بازتولید می کنیم تا میراث انسان که همان انسانیت است دست بدست گردد،دیگر ما تنها نیستیم.

از افقی به زیبایی شفق می نگریم که کودکانی با نشاط بازی می کنند و دریایی آبی پیش رو گسترده است و انسانی بر بلندای آن بادگیر راهنمای کشتیان دریای طوفانی است،آن فانوس دریایی می چرخد و می درخشد .

حافظ خوش سخن

gordahani — Mon, 12 Oct 2009 02:42:48 GMT

حافظ خوش سخن

روز حافظ فرصتی است که بتوان نگاهی به این شاعر پارسی قرن هشتم انداخت که توانسته است علیرغم این همه از زمان او همچنان بر تارک آسمان ادب ایران بدرخشد.

قصد ندارم که در این مجال به شعر او بپردازم که دوستداران در این زمینه می توانند به کتاب حافظ استاد ضیاء موحد و کتاب حافظ نامه استاد بهاءالدین خرمشاهی مراجعه نمایند.

نگاه من شرح دیداری است که در تابستان امسال با حافظ رخ داد.بر مقبره این شاعر بزرگوار در شهر شعر و شور شیراز حاظر شدم،هنگام غروب آفتاب بود و زمان نماز مغرب که در حجره ای نماز را اقامه کردم و در فضای آن حالتی رفت که محراب به فریاد آمد.

مسبوق بدین که پیشتر از نماز مردان و زنانی را نظاره گر بودم که بهره آنان از حافظ استفاده از فال حافظ بود.

برخی هم دیوان این بزرگمرد را در دست داشتند و دست بر مقبره گذاشته بودند و انگاری سوره حمد را می خواندند.

عده ای دیگر عکس خانوادگی می انداختند و پس زمینه شان حافظ بود.

عده دیگری روبروی مقبره در حالی که حافظ را کعبه قرار داده بودند نماز می خواندند.

علیرغم شلوغی حافظیه حافظ را تنها دیدم،مگر نه این که دوستان واقعی حافظ کسانی هستند که از شراب دیوان او مست عرفان می شوند،از این گروه کم دیدم جز کسانی که منظوری غیر از این داشتند.

آن همه شور و حال عرفانی که حافظ را چنان بی خود می کرد تا عبادت و تلاوت خود را انجام می داد،قرانی که در 14 روایت آتشی به جان او می انداخت هم اینک در نگاه عامه به سکرآوری و امیدهای واهی بی مدرک نسبت به آینده کشیده شده است،امری که خود حافظ از آن خبر نداشت و تازه مگر خبری هم داشت از او خبری باز نیامد.

کجاست آن همه خنده نمکین و ناز و نیاز عاشق و معشوق که در تلمیحات و اشارات بدیع حافظ به او شور و نشاط می بخشید.

بكن معامله‌اي وين دل شكسته بخر
كه با شكستگي ارزد به صد هزار درست‌

به صدق كوش كه خورشيد زايد از نفست‌
كه از دروغ سيه‌روي گشت صبح نخست

‌
- به هست و نيست مرنجان ضمير و خوش مي‌باش‌
كه نيستي سست سرانجامِ هر كمال كه هست‌

- من همان دم كه وضو ساختم از چشمه عشق‌
چار تكبر زدم يكسره بر هر چه كه هست

‌
- چو بشنوي سخن اهل دل مگو كه خطاست‌
سخن شناس نئي جان من خطا اينجاست

‌
از آن به دير مغانم عزيز مي‌دارند
كه آتشي كه نميرد هميشه در دل ماست

‌
- آن كس است اهل بشارت كه اشارت داند
نكته‌ها هست بسي محرم اسرار كجاست

‌
هر سرِ موي مرا با تو هزاران كارست‌
ما كجاييم و ملامتگر بيكار كجاست

‌
ساقي و مطرب و مي جمله مهياست ولي‌
عيش بي‌يار مهنّا نشود يار كجاست

‌
حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج‌
فكر معقول بفرما گل بي‌خار كجاست

‌
- حافظ چه شد ار عاشق و رندست و نظرباز
بس طور عجب لازم ايام شبابست‌

- رواق منظر چشم من آشيانه تست‌
كرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

درآن حالت شگرف نمازی و دعایی مرا تا کبریا عروج داد که انگاره ی این بزرگمرد پیش چشم می آمد و به من می گفت که به این بی خبران بگو که من نه آنم که شما از من می سازید .

دعا کردم که خدایا این بزرگمرد را از غربت درآر.