حماس،انقلابي گري و القاعده

به نظر مي رسد كه محمود عباس عقل خود را از دست داده است! و يا اينكه عقل مسخ شده به منافع ملي خودش! او را وا مي دارد كه بگويد القاعده در حماس نفوذ كرده است و با اين ترفند  فلسطين را همانگونه كند كه بر سر افغانستان و عراق آمده است.  شايد در صورتي كه او چون كرزاي و نوري المالكي بر مسند حكومت بنشيند!(كه ظاهرا نشسته است) منافع اش تامين خواهد شد چه باك كه كشور تجزيه شود و مردم در فلاكت و بدبختي به سر برند كه نمونه هاي زنده آن هم اينك عراق و افغانستان است.او مي خواهد با اين حرف اجماع جهاني را  از لحاظ امنيتي به نفع خودش برانگيزد كه فلسطين جولانگاه نيروهاي ضد تروريسم بين المللي شود.

او رئيس جمهور عجيبي است و طبيعي است كه حرفهاي عجيب هم بزند. او به خوبي مي داند كه اوضاع در فلسطين روز به روز به نفع حماس پيش مي رود. هم اينك كنترل اعظم فلسطين در دست حماس است و به حول و قدرت الهي  همانگونه كه رهبر حركت اسلامي در فلسطين مي گويد:«خلافت اسلامي از فلسطين آغاز خواهد شد.»

 شما بگوييد با توجه به شرايط فعلي كشورهاي اسلامي كدام كشور صلاحيت دارد كه خلافت اسلامي از آنجا شروع شود.زماني استاد شهيد،سيد قطب گفته بود كه تركيه با توجه به مركزيتي كه در جهان اسلام دارد مي تواند مركز خلافت اسلامي باشد.البته نظر استاد مركزيت جغرافيايي بود.

 اين حقير بر اين باور است كه خلافت اسلامي  قاب روي ديوار نيست بلكه نقشه اي است كه با عبادت،امانت و شهادت در روي زمين پياده مي شود. سيستم خلافت حتي از دموكراسي هم مترقيانه تر است و حكومتي تئوكراتيك هم نيست كه دوستان را به منابع ارجاع مي دهم.

حماس با اين مولفه ها صلاحيت رهبري را به دست آورده است و البته كه اين يك انقلاب نيست!

يك انقلاب با حركت اصلاحي-تمدني بسيار متفاوت است.

تا حد ممكن  برخي از ويژگي هاي يك انقلاب را ذكر مي كنم:

1.انقلاب شور آفرين است و گاه ممكن است شورها زياد همراه با شعور نباشد،چون انقلابيون كاري ندارند كه دو قدم بايد جلو رفت  و يك گام به پيش نشست،بلكه گاه تخريبي است كه نتيجه عكس در پي دارد. همانگونه كه براي القاعده هم اينك قابل  درك نيست كه چرا حماس سعي دارد از سوي مجامع بين المللي به رسميت شناخته شود و اينكه چرا اتفاق مكه صورت گرفت كما اينكه القاعده از حماس خواسته است كه اتفاق مكه را رها كند. از سوي ديگر القاعده در نهايت دنبال امارت اسلامي است كه زمين تا آسمان با خلافت اسلامي متفاوت است.(استناد به سخنان چند روز گذشته ابوعمر بغدادي رهبر امارت اسلامي عراق و سخنان قبلي اسامه بن لادن و دكتر ايمن الظواهري)

2.انقلاب ها نمي توانند متوازن باشند زيرا تغييرات در تمامي لايه هاي اجتماع صورت نگرفته است،يعني ميان توسعه سياسي و اجتماعي و اقتصادي و فرهنگي هماهنگي از لحاظ رشد وجود ندارد،بخشي فربه شده و جانب ديگر لاغر مي ماند،در حالي كه حماس برآمده از حركتي است كه امام بنا در  مورد آن مي فرمايد:ما دعوت همه جانبه ي راستين قرآني و طريقه اي صوفيانه و جمعيتي خيريه و موسسه اي اجتماعي و حزبي سياسي اما سياستي پاك و صحيح هستيم(نگا:الرسائل امام بنا)

3.انقلاب عمدتا رويكرد پوپوليستي دارد و همانگونه كه در بند يك گفتم بر موج احساسات سوار مي شود،بدون آنكه  تغييرات عمقي در بينش و منش مردم پديد آمده باشد.در حالي كه حماس  دنباله حركت اسلامي  اخوان المسلمين است كه يك حركت دعوي-اصلاحي است و بقول اسماعيل هنيه كار آنها فراتر از يك كار سياسي است همانگونه كه در انديشه اخوان سياست تنها بخشي از رسالت است و همه آن نيست.

4. وقتي شورهاي اوليه فرونشست  انقلاب  دچار مشكل مي شود و سعي مي كند با حفظ نمادها  شور آفريني اوليه خود را ثبات بخشد،زيرا بر اساس قانون تز_آنتي تز ماركسي انقلاب آنتي تزها را تحمل نمي كند و اجازه سنتز نمي دهد. حماس چنين نيست زيرا اولا از همان ابتدا با انتخابات مردمي بر سركار آمده است،در  ثاني عليرغم اينكه  فتح هم در مجلس كرسي كمتري بدست آورده است و اكثر يت مجلس در دست حماس است بازهم  حماس دولت ائتلافي تشكيل داده است و با احترام به اتفاق مكه فتح را كه هم از نظر پايه اي ايدئولوژيك سكولار ملي است تحمل مي كند و درگيريها تنها از زماني شروع شده است كه حماس اسناد و مداركي را به دست آورده است كه جزئي از اعضاي فتح به همراهي و جاسوسي  اسرائيل متهم شده اند و تازه همه فتح را از اين اتهام بري كرده است.كاري كه در بسياري از كشورهاي اسلامي كه وجه سكولار دارند به نسبت اسلامگرايان انجام نمي شود كه هيچ ،بلكه اسلامگرايان زنداني شده، و يا به اتهام هاي واهي از فعاليت حزبي محروم مي شوند و تازه به انقلابي گري هم متهم مي شوند!

 5.تمدن اسلامي سازه اي است كه  هم خود را مي فهمد و هم مختصات جهان جديد را درك كرده است.جهان جديد، جهاني است يكپارچه و براي بقا در آن بايسته است كه باحفظ اصالت ، آرمانها و دستاوردهاي مفيد بشر را كه سرمايه عقل خداداد است برگرفت و به كار بست و ماندگاري خود را حفظ كرد. همان كاري كه چين كرد و جمعيت ميلياردي خود را در تقابل با جهان سرمايه داري منفعل نكرد در حالي كه انقلاب مائو صرفا كمونيستي بود و با اقتصادي نيمه سوسيال-نيمه سرمايه داري بازارهاي اروپا را به تنگ آورد.

6.بارها و بارها حماس از سوي القاعده متهم به عقب نشيني از مواضع اسلامي شده است و باره  ايمن الظواهري با دادن بيانيه هاي كه از الجزيره هم پخش شده است هم اخوان و هم حماس را  محكوم نموده است. تائيد حماس تنها در دو هفته اخير  از سوي القاعده زماني صورت گرفت كه درگيري ناميمون ميان فتح و حماس در جريان بود كه شايد استناد ضعيف محمود عباس بدان باشد .امري كه حماس بلافاصله هرگونه ارتباط با القاعده را نفي كرد.

منابع:

1.www.aljazeera.net

2.رسائل امام بنا.

22 نسل پس از جلال الدين

 مولانا پس از اين همه سال همچنان پرسوز و گداز است.مثنوي  مولانا  زنده تر از هميشه بيان عرفان و ادب است.كتابي كه جان شاعر است. مولوي تنها يك شاعر نيست بلكه عارفي است كه از درياي معاني گوهرها صيد كرده است و حاصل اين صيادي درهايي شاهوار است كه اندك اندك از صدف زمان بيرون مي افتد.

او همچنان رازوارهاي دالان بهشت را بازگو مي كند و فرياد ني و نيستان را به گوش جان  نيوش مي كند.

راست مي گويد استاد دكتر عبدالحسين زرين كوب كه:«پس آنچه در ني مثنوي شنيده مي شود،حكايت روحي است از كارافتاده،شكست ديده و پر از ماجراي.حكايت روحي است كه از دنياي قيل و قال رسته است،مسند تدريس و فتوي را كنار افكنده است و مشتاق باز گشت به اصل گشته است.»

مولانا هنگامي به معنا دست يافت كه سالها مكتب داري كرده بود و از اين مكاتب  چيزي نديده بود كه او را به عالم علوي وصل كند. درست است كه همه ي آنچه مولانا مي گفت  همه اش حديث و قرآن بود. اما اين كلام هنگامي كه در نفس روح نواز شمس آميخت مولانا را مولانا كرد كه امروز در پس قرنها اشعارش مربي  اهل دل است.

در جنگ اين سالهاي طريقت و شريعت و حقيقت؛مولانا معرف طريقي است كه از شريعت به حقيقت مي رسد.

خود مولانا اين تعابير را در مدخل مثنوي راجع به اثر گرانسنگ خويش به كار مي گيرد:

اصول اصول اصول دين،فقه الله الاكبر،جنان الجنان،يضل به كثيرا و يهدي به كثيرا،كشاف القران،تطيب الاخلاق.

مثنوي قرآن گونه سرايش هدايت است تا انسان مانده در گل ولجن را به بامسراي هدي الهي راه ببرد.

عشق و معشوق در آثار مولانا بسيار پررنگ است،جنگ عقل و عشق،پرده دري هوس و...

مثنوي شش دفتر است كه مولانا آنها را در طربي دل انگيز سروده است. عمده اشعار داستان هايي است كه در پس خود منظوري عميق را دنبال مي كند.اما مولانا قصه گوي  يا نويسنده به سبك امروزي نيست كه نعل به نعل از قواعد ادبيات داستان سرايي پيروي كند.او داستان را براي بيان آن مقصد؛ كوتاه شده تعريف مي كند و مي گذرد،همانگونه كه در داستانهاي قرآني اين مهم را مي يابيم.اگر قرآن كتاب هدايت است و از داستان  به هدف هدايت و تثبيت دل مومنان بر آن بهره مي گيرد مولوي هم مثنوي خود را به زيور داستان مي آرايد تا كه حكمت را بيان كند.

مثنوي مربي اهل دل است.طريقي را مي نمايد كه اخلاص و اخلاق و اخبار رسول  را وانمايد.نتيجه اين پرده برداري گذاشتن پاهاي سالك در طريق  رو به عالم علوي است.آنچه در اين بساط بسيار پررنگ مي نمايد آنست كه مولانا از لذات آني حذر مي دهد و خودپرستي را از مقام انساني آدم دور مي بيند.

استاد بديع الزمان فروزانفر بر شرح حالي كه در زندگي نامه مولانا نگاشته است بر اين باور است كه لقب مولوي به استاد حقيقت بين  گفته  مي شده است . در ششم ربيع الاول سال 604 ه.ق در بلخ متولد شده است. نام پدرش محمد بن حسين خطيبي مشهور به سلطان العلماء بها الدين ولد است. بساط يجوز و لايجوز مولانا  بر كرسي شريعت بر جايگاه پدر در 24 سالگي رخ داده است تا اينكه در 26 جمادي الاخر642 به شمس الدين محمد بن علي بن ملكداد تبريزي برخورد و مولانا  مولانا شد كه هم اينك در پس 800 سال آفتاب او عالمتاب است. آفتاب عمر مولوي  در روز يك شنبه 5 جمادي الاخر سال 672 هجري قمري در قونيه خاموش شد.

 . اما آفتاب مثنوي او  تا كنون فروزان است. من در جايي ديگر رمز و راز اين ماندگاري را اشاره كرده ام كه بد نمي دانم بازگويم و آن اين است كه به گمان اين حقير راز ماندگاري هركس به ميزان ارتباط او با خداوند بزرگ است.از آنجايي كه خداوند ناميرا ست،بنا به قاعده كل نفس ذائقه الموت اجسام را فاني مي كند اما بنا به همان وصل كه اين بندگان با رب داشته اند روح معنوي آنها را به ميزان حياتي كه در اثر اين ارتباط با اله كسب كرده اند جاودانه مي سازد. بيشترين حيات معنوي را انبياء و پس از آن شهيدان دارند.فيوضانات بندگان مخلص كه دست از مس و جود چو مردان ره شسته اند به ميزان اخلاص و خلاص آنان است. پس از اين روست كه مولوي زنده است.

نكاتي طرفه از مولانا  به قامت زمان ما بايد پوشانده شود تا روح به خمودي رفته خود را بازيابد.

اولا علماي ما اندكي از اين همه قيل و قال و مكانت؛ خود را غزالي گونه رها كنند و اندكي به دل بچسبند و از آبشخور تزكيه و تهذيب به تربيت خود و طلبه ها بپردازند.

ثانيا انديشه هاي مولانا را با توجه به زمان خود بازخواني كرده و از اين رهگذر طريقي براي كار و عمل ديني و اداره زندگي بيندازيم.

ثالثا نگاه روشنفكران به مولانا بايد چون نگاه اقبال باشد كه فلسفه غرب را نيك ديد و آن را با بيان مولانا گونه خود در ديوان اشعار در هم آميخت.

سال 2007 از سوي سازمان ملل سال مولانا نام گذاري شده است. مولانا در جهان بيشتر مطرح مي شود و اشعار او بيشتر خوانده مي شود.وظيفه انديشمندان مسلمان است كه اشعار مولانا را نيك تفسير كنند  تا در جهان بحران زده كنوني بتوانند  با ديدي رحماني  آنچه را كه مولانا از آن ملهم  است  بيان كنند. اما بايد ويژگي هاي جهان جديد را كه در آن به سر مي بريم بشناسيم و بر اساس آن از درياي معاني مثنوي  صيادي كنيم.

برخي از ويژگي هاي جهان جديد عبارتند از:

1.       تغيير

2.       انعطاف‌پذيري

3.       دخالت

4.       نظارت و شفافيت‌طلبي

5.       غيرقابل پيش‌بيني بودن

6.       مشاركت همگاني و پايان انحصار و يكه‌تازي

7.       قدرت فوق‌العاده و بيش از حد زبان

8.       تضاد و تناقض

9.       سردرگمي، و كاهش قدرت انتخاب و در نهايت انتخاب‌هاي ضعيف

10.   پيچيدگي

سال 2007 سالي است كه ما مولوي شناسي را بيشتر گسترش دهيم و با برگزاري همايش ها،جلسات ،فرآخوان مقالات در فضاي مجازي و واقعي ميراث اسلامي را فربه تر سازيم.

در پايان اين مقال به شعري از مثنوي ختم مي كنم  كه خاتمه مثنوي هم هست تاكه آغازي باشد براي صاحبدلان طريق .

آب را اندر سبو بي يم مدار                                  تا نگردد آب شيرين ناگوار

كآب ساكن بي مدد ناخوش بود                    رنگ و بوي و طعم آب از وي رود

گفت احمد هر كه دو روزش يكي است        هست مغبون و گرفتار شكي است

بي يقيني مي زيد در ابلهي                               پر زبادي همچون انبان تهي

هر دمي پس مي رود از پيش صف             مي شود صافيش دردي همچو كف

رنج او هر لحظه بدتر مي شود                    هر دمي او زشت و ابتر مي شود

سوي دوزخ مي رود آن رد باب                           بي عذاب بحر در بحر عذاب

پيش از آنكه كار تو آنجا رسد                            هر دمي غفلت ترا واپس برد

رو سوي اصل خود كن چون خليل                        بگذر از استاره و چرخ عليل

پاي همت برخور وبر ماه نه                                   سر برآن ايوان و درگاه نه

اين خودي را خرج كن اندر خدا                         تا نماني همچو ابليسي جدا

آب جان را ريز اندر بحر جان                            تا شوي درياي بي حد و كران

قصه كوتاه كن كه رفتم در حجاب                   هين خمش والله اعلم بالصواب

www.farhangsara.com/ferfaniran_molanamolavi.htm زندگینامه و اشعار مولوی)

فتح سياهچالهاي فتح

اينجانب قصد بهره برداري سياسي از درگيري ميان فلسطيني ها ندارم اما بيان روزنامه نگاران خارجي كه هم اينك از غزه با امنيت و آرامش تحت كنترل حماس ديدن مي كنند براي خواننده فارسي زبان برنامه هاي غير انساني كساني را برملا مي كند كه سابقه مبارزاتي چندين ساله دارند. آنها چگونه مي توانند اين كارها را بكنند.آدم اگر به مذهب  و دين آنها شك مي كند كه هيچ اما من نسبت به ملي گرا هاي سكولار هم شك پيدا كرده ام كه چطور اين همه خيانت كردند.

در مقاله اولريكه پوتز سياهچال هاي فتح توصيف شده است:

« سلول‌ها کوچک و شايد وسعتشان دومتر در دومتر بيشتر نباشد و تنها از طريق روزنه‌اي در سقف کمي نور به اين دخمه‌ها وارد مي‌شود‌. پشت يک ديوار کوچک و کوتاه سوراخي در زمين تعبيه شده که از آن به عنوان توالت استفاده مي‌شده است‌.

روي ديوارها نوشته‌هاي زندانيان به چشم مي‌خورد: «القاعده در اورشليم»‌، «جهاد اسلامي» و «مادر‌، ‌اي مادرم» برخي از نوشته‌هاي کساني است که در اين دخمه‌ها از خود به يادگار گذاشته‌اند‌.

اين بچه‌ها توجهي به اين نوشته‌هاي روي ديوارها ندارند و همراه با مادر و خاله‌شان براي بازديد آمده‌اند‌. 9 نفر از اعضاي اين خانواده تا همين چند روز پيش در اين دخمه‌ها زنداني بودند و حال براي ديدن اين سياهچال آمده‌اند‌، سياهچالي در غزه که همان شکنجه‌گاه فتح بوده است‌. »

آنها در اين سياهچال ها فلسطيني هاي زيادي را كشته اند.در پي فراخوان دولت حماس مبني بر بازپس آوردن اموال مسروقه از فتح مردم با شرمندگي تمام اين اموال را پس مي دهند.

اولريكه پوتز در اين باره مي نويسد:

« ابومحمد يکي از افسران گردان‌هاي شبه‌نظامي قسام(وابسته به حماس) ليست بلندي را با صداي بلند مي‌خواند:«اسلحه و باز هم اسلحه، سي‌دي، خشاب، مين ضدنفر، کامپيوتر، بي‌سيم دستي‌. همه اينها به تازگي بازگردانده شده‌اند‌. لحظه به لحظه مردمي به اينجا مي‌آيند که در کمال شرمندگي مي‌خواهند چيزهايي را که دزديده‌اند تحويل دهند‌.» اين مساله به نظر چندان باورکردني نيست اما چند دقيقه بعد وقتي مردي به نام ابواحمد با لباس کاملا عربي در آستانه در ظاهر مي‌شود ما هم به باور مي‌رسيم‌.

او با صدايي آهسته به کيسه‌اي که در دست دارد اشاره مي‌کند و مي‌گويد که به دليل فراخوان حماس اشيايي را که دزديده است مي‌خواهد پس دهد: «کاغذ چاپ، يک صندلي، يک ساعت ديواري، يک هواکش، يک دستگاه ويدئو با کنترل از راه دور و يک راديو‌.» ابو‌ احمد با شرمندگي مي‌گويد که افراد فتح حين جنگ برادرش را کشته‌اند و به همين خاطر او هم دست به اين دزدي زده است‌. در حين صحبت‌هاي

ابو احمد ناگهان الاغي در چارچوب در نمايان مي‌شود که بارش چند لنگه در و تخته و پوشه‌دان شکسته و لوله فاضلاب است و توسط صاحب موقتي‌اش بازگردانده شده است‌. ابومحمد در آن لباس فرم آبي رنگ نيروهاي حماس مي‌گويد:«خودتان شاهديد که به محض فراخوان حماس براي بازگرداندن اموال دزديده شده‌، مردم داوطلبانه اقدام به اين کار کرده‌اند‌.»

اين مقاله در مجله: اشپيگل چاپ شده و ‌محمدعلي فيروزآبادي آنرا براي چاپ در ستون رسانه هاي روزنامه هم ميهن 9تيرماه ترجمه كرده است.